Η παρούσα Συνθήκη διανοίγει νέα φάση στη διαδικασία μιας διαρκώς στενότερης ένωσης των λαών της Ευρώπης, στην οποία οι αποφάσεις λαμβάνονται όσο το δυνατόν πιο ανοικτά και όσο το δυνατόν εγγύτερα στους πολίτες.
Η Ένωση βασίζεται στην παρούσα Συνθήκη και στη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (οι οποίες ορίζονται εφεξής ως «οι Συνθήκες»). Οι δύο αυτές Συνθήκες έχουν το ίδιο νομικό κύρος. Η Ένωση αντικαθιστά και διαδέχεται την Ευρωπαϊκή Κοινότητα.
Στη συνέχεια του άρθρου υπάρχουν 2 παράγραφοι. Σας τις παραθέτω εδώ. Η 1η είναι μια πολιτική δήλωση, αρκετά ασαφής, με πολλά μεν, αλλά: Η Συνθήκη εισάγει μια “διαδικασία στενότερης ένωσης”. Αποτελεί λοιπόν ένα κείμενο που δεν είναι τελικό, αλλά ένα βήμα. Και στόχος του η εισαγωγή μιας νέας διαδικασίας. Άρα ο στόχος παραμένει εξόχως λειτουργικός, άρα γραφειοκρατικός!!! Η δε στενότερη ένωση -και μόνο ότι διατυπώνεται σε βαθμό συγκριτικό του επιθέτου “στενός”- δεν θέτει έναν τελικό στόχο συγκεκριμένο. Θέτει ένα στόχο που θα βελτιώνει, αλλά δεν θα λύνει οριστικά το θέμα ενός μοντέλου δημοκρατικής διακυβέρνησης.
Η επόμενη δε πρόταση της παραγράφου (αποφάσεις όσο το δυνατόν πιο ανοικτά και όσο το δυνατόν εγγύτερα..) και αυτή διατυπώνει μια σχετικότητα. Δεν δεσμεύεται σε συγκεκριμένες αρχές διαφάνειας και αντιπροσωπευτικότητας, αλλά μας υπόσχεται ότι θα γίνει προσπάθεια, να πετύχουμε το καλύτερο δυνατό!!! Με άλλα λόγια : Παιδιά λέμε να βελτιώσουμε ένα σύστημα αποφάσεων πιο δημοκρατικό και αντιπροσωπευτικό, αλλά μην περιμένετε την εφαρμογή του μοντέλου που έχετε στις χώρες σας. Οι αποφάσεις θα λαμβάνονται με τον ίδιο τρόπο διαπραγμάτευσης μεταξύ κρατών μελών, με βέτο και αναβολές, με εθνικά συμφέροντα που θα μπλοκάρουν διαδικασίες. Και με μια σχετική διαφάνεια!!! Το “όσο το δυνατόν εγγύτερα”, είναι μια υπεκφυγή. Διατυπώνεται η άρνηση του αιτήματος ενός ισχυρού και κυριαρχικού ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, η αποφυγή λήψης αποφάσεων σε αποκεντρωμένο επίπεδο και η παντοδυναμία του Συμβουλίου των Ηγετών και του ατέλειωτου παζαριού στις Βρυξέλλες.
Η τελευταία παράγραφος έχει νομική σημασία, αφού δίνει το ίδιο κύρος τόσο στην Συνθήκη για τη ίδρυση όσο και στην Συνθήκη για την λειτουργία. Με άλλα λόγια, το κείμενο του Μάαστριχτ είναι ότι το καταστατικό μιας εταιρείας και η Λισαβώνα, ο κανονισμός λειτουργίας!!! Και αυτά τα 2 είναι ισοδύναμα. Άρα ότι μας απασχολεί σαν ερώτημα για την ΕΕ, μπορούμε να βρούμε την απάντηση και στα 2 κείμενα με ισότιμη αξιοπιστία και κύρος!!!
Νομίζω ότι το άρθρο 1 βάζει τα όρια του εγχειρήματος της ΕΕ. Είναι μια λειτουργική, διαδικαστική βελτίωση στην απαρχαιωμένη λειτουργία της ΕΟΚ και δεν φιλοδοξεί την επίτευξη ενός συγκεκριμένου στόχου, αλλά περισσότερο μια δοκιμή να πάμε πιο κοντά ο ένας στον άλλο. Δημοκρατία δε και διαφάνεια, είναι στο επίπεδο προσπάθειας και όχι συγκεκριμένου αποτέλεσματος.
Νομικά αυτό σημαίνει ότι διεκδικούμε ότι μας δίνουν το δικαίωμα να διεκδικήσουμε!! Το παραπάνω πρέπει να περιμένουμε, να ωριμάσουμε και άλλο!
03/07/2009 σε 4:21 μμ |
ωραία δουλίτσα!