άρθρο 4 &3 : αμοιβαιότητα και στις υποχρεώσεις…

05/18/2009

 

Σύμφωνα με την αρχή της καλόπιστης συνεργασίας, η Ένωση και τα κράτη μέλη εκπληρώνουν τα εκ των Συνθηκών καθήκοντα βάσει αμοιβαίου σεβασμού και αμοιβαίας συνεργασίας.
Τα κράτη μέλη λαμβάνουν κάθε γενικό ή ειδικό μέτρο ικανό να διασφαλίσει την εκτέλεση των υποχρεώσεων που απορρέουν από τις Συνθήκες ή προκύπτουν από πράξεις των θεσμικών οργάνων της Ένωσης.
Τα κράτη μέλη διευκολύνουν την Ένωση στην εκπλήρωση της αποστολής της και απέχουν από τη λήψη οποιουδήποτε μέτρου ικανού να θέσει σε κίνδυνο την πραγματοποίηση των στόχων της Ένωσης.

Σύμφωνα με την αρχή της καλόπιστης συνεργασίας, η Ένωση και τα κράτη μέλη εκπληρώνουν τα εκ των Συνθηκών καθήκοντα βάσει αμοιβαίου σεβασμού και αμοιβαίας συνεργασίας.

Τα κράτη μέλη λαμβάνουν κάθε γενικό ή ειδικό μέτρο ικανό να διασφαλίσει την εκτέλεση των υποχρεώσεων που απορρέουν από τις Συνθήκες ή προκύπτουν από πράξεις των θεσμικών οργάνων της Ένωσης.

Τα κράτη μέλη διευκολύνουν την Ένωση στην εκπλήρωση της αποστολής της και απέχουν από τη λήψη οποιουδήποτε μέτρου ικανού να θέσει σε κίνδυνο την πραγματοποίηση των στόχων της Ένωσης.                                          

Στην τελευταία παράγραφο του άρθρου 4 ορίζονται οι υποχρεώσεις των κρατών μελών ως προς την εφαρμογή (και περισσότερο την λειτουργία) της Συνθήκης. Εδώ λοιπόν ορίζεται ως βασική προϋπόθεση εφαρμογής της η αμοιβαιότητα. Τα κράτη – μέλη λοιπόν έχουν την υποχρέωση- δικαίωμα του αμοιβαίου σεβασμού και της αμοιβαίας συνεργασίας. Αν και εδώ διατυπώνεται ως υποχρέωση όλων να εφαρμόζουν αμοιβαία τις αρχές της Συνθήκης, ουσιαστικά δημιουργείται και ένα δικαίωμα σε κάθε κράτος μέλος να προσβάλλει την εφαρμογή διατάξεων στην βάση της μη αμοιβαιότητας από τα άλλα κράτη μέλη. Άρα δημιουργείται το δικαίωμα της μη διάκρισης μεταξύ των καρατών μελών. 

Το αν εφαρμόζεται σήμερα το άρθρο 4& 3 το αφήνω στην κρίση σας. Πάντως αυτή η φράση αφήνει περιθώρια διεκδικήσεων από κάθε κράτος μέλος της εφαρμογής σε ισότιμη βάση των αποφάσεων της Ένωσης.  Η επόμενη υπο-παράγραφος δίνει και μια ευελιξία στα κράτη μέλη : Την λήψη κάθε ειδικού ή γενικού μέτρου που διευκολύνει την εφαρμογή της Συνθήκης ή των αποφάσεων των οργάνων της ‘Ενωσης.  Η κάθε λοιπόν πολιτική απόφαση ενός κράτους μέλους υπόκειται στην κρίση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και των οργάνων με ένα και μόνο κριτήριο : Αν διευκολύνει ή όχι την εφαρμογή των συνθηκών και των αποφάσεων. Κρίνεται δηλαδή εκ του αποτελέσματος!!!  

Στην τελευταία υπο-παράγραφο τίθεται και μια άλλη υποχρέωση : τα κράτη- μέλη πρέπει να απέχουν από κάθε μέτρο που δεν βοηθά στην ολοκλήρωση των στόχων της Ένωσης.  Άρα δεν πρέπει μόνο να πράττουν αλλά και να απέχουν από την λήψη αποφάσεων που θα δυσκόλευαν την ολοκήρωση της Ένωσης. Αυτό θα το κρίνουμε και πιο κάτω σε πιο εξειδικευμένα άρθρα. Εδώ ας κρατήσουμε την απόλυτη διατύπωση των υποχρεώσεων των κρατών – μελών. Ναι έχουν την εθνική τους κυριαρχία, ναι μπορούν να είναι ευέλικτα στην λήψη αποφάσεων αλλά… πρέπει να πράττουν για το καλό της Ένωσης και να απέχουν από κάθε απόφαση που θα εμπόδιζε την ολοκλήρωση των στόχων της. 

Ουσιαστικά στην παράγραφο 3 στηρίζεται και η δυνατότητα της ΕΕ να κάνει αγωγές στα κράτη μέλη για παραβίαση των συνθηκών ή άλλων θεσμικών αποφάσεων της. Βάση δε όλων αυτών είναι η αμοιβαιότητα στην εφαρμογή των αποφάσεων.                                                     


Άρθρο 4: Η αρχή της επικουρικότητας

03/26/2009

1. Σύμφωνα με το άρθρο 5, κάθε αρμοδιότητα η οποία δεν απονέμεται στην Ένωση με τις Συνθήκες
ανήκει στα κράτη μέλη.
2. Η Ένωση σέβεται την ισότητα των κρατών μελών ενώπιον των Συνθηκών καθώς και την εθνική τους
ταυτότητά που είναι συμφυής με τη θεμελιώδη πολιτική και συνταγματική τους δομή, στην οποία
συμπεριλαμβάνεται η περιφερειακή και τοπική αυτοδιοίκηση. Σέβεται τις ουσιώδεις λειτουργίες του κράτους,
ιδίως δε τις λειτουργίες που αποβλέπουν στη διασφάλιση της εδαφικής ακεραιότητας, τη διατήρηση της
δημόσιας τάξης και την προστασία της εθνικής ασφάλειας. Ειδικότερα, η εθνική ασφάλεια παραμένει στην
ευθύνη κάθε κράτους μέλους.

Το άρθρο 4 διατυπώνει μια βασική αρχή στην Ένωση που φτιάξαμε : Της ανήκουν αρμοδιότητες που οι συνθήκες της αναθέτουν. Αυτό σημαίνει πρακτικά :

Δεν είναι μια αυτόνομη νομική προσωπικότητα, αλλά λειτουργεί με εξουσιοδότηση των κρατών μελών.

Αυτή η βασική αρχή μας δίνει και το μέτρο της εξουσίας των κρατών μελών. Αυτά αποφασίζουν επί της ουσίας για όλα τα θέματα. Άρα δεν μιλάμε για μια Ομοσπονδία που επικρατεί όλων των κρατών που την αποτελούν. Το αντίθετο, προκειται για μια λειτουργική συμφωνία, που πολλά κράτη μαζί αποφασισαν να δημιουργήσουν και να δώσουν αρμοδιότητες συγκεκριμένες και σαφώς ορισμένες.

Τα κράτη μέλη είναι ισότιμα και με απόλυτο σεβασμό της εθνικής τους ταυτότητας και των συνταγμάτων τους.

Δεν υπάρχουν περισσότερο ή λιγότερο σημαντικά κράτη μέλη. Ακόμα και με τις νέες προβλέψεις στις ψηφοφορίες που θα δούμε πιο κάτω σε άλλα άρθρα, η ΕΕ αντιμετωπίζει όλα τα κράτη μέλη στην ίδια βάση. Και πέραν του σεβασμού των κυβερνήσεων και των κοινοβουλίων, σέβεται απόλυτα και την περιφερειακή δομή και την τοπική αυτοδιοίκηση. Ούτε εκεί μπορεί να παρέμβει με την διακριτική της ευχέρεια. Είναι υποχρεωμένη να σέβεται την εξουσία και αρμοδιότητά τους.

Σέβεται όλες τις κρατικές λειτουργίες και ειδικά την εθνική άμυνα και τις διαδικασίες τήρησης της δημόσιας τάξης.

Άρα ούτε στρατό μπορεί να δημιουργήσει με τρόπο που να επεμβαίνει στα εδάφη εντός της ΕΕ, ούτε και μια υπερεθνική αστυνομία. Αντίθετα μόνο δομές συνεργασίας και ανταλλαγής πληροφοριών θα μπορούσε να φτιάξει, χωρίς όμως καμμιά αρμοδιότητα εντός των κρατών μελών.

3. Σύμφωνα με την αρχή της καλόπιστης συνεργασίας, η Ένωση και τα κράτη μέλη εκπληρώνουν τα εκ
των Συνθηκών καθήκοντα βάσει αμοιβαίου σεβασμού και αμοιβαίας συνεργασίας.
Τα κράτη μέλη λαμβάνουν κάθε γενικό ή ειδικό μέτρο ικανό να διασφαλίσει την εκτέλεση των υποχρεώσεων
που απορρέουν από τις Συνθήκες ή προκύπτουν από πράξεις των θεσμικών οργάνων της Ένωσης.
Τα κράτη μέλη διευκολύνουν την Ένωση στην εκπλήρωση της αποστολής της και απέχουν από τη λήψη
οποιουδήποτε μέτρου ικανού να θέσει σε κίνδυνο την πραγματοποίηση των στόχων της Ένωσης.

Η δε παράγραφος 3 ξεκαθαρίζει ακόμα πιο πολύ αυτό που λέγαμε παραπάνω : Η ΕΕ επιβάλλει αμοιβαίο σεβασμό και συνεργασία μεταξύ των κρατών μελών που όμως έχουν 2 υποχρεώσεις :

Να παίρνουν μέτρα για την υλοποίηση των αρχών της Ένωσης, με τρόπο που αυτά αποφασίζουν όμως στο πλαίσιο της κυριαρχίας τους σαν κράτη.

Παράδειγμα στην πρόσφατη οικονομική κρίση, η ΕΕ δεν μπορεί να μας επιβάλλει τι θα κάνουμε. Αντίθετα εμείς προτείνουμε και η ΕΕ αποφασίζει αν είναι πρόσφορα ή όχι, αν είναι σύμφωνα με τις συνθήκες ή όχι. Αλλά δεν μπορεί να μας διατάξει να κάνουμε οτιδήποτε.

Να μην παίρνουν οποιοδήποτε μέτρο που να είναι αντίθετο στην Ένωση.

Προσέξτε τώρα! Αφού πρέπει να παίρνουμε μέτρα σύμφωνα με τις κοινές αποφάσεις των κρατών μελών και να επιλέγουμε πως θα τις εφαρμόσουμε, εδώ μπαίνει ένας πιο γενικός περιορισμός : Δεν μπορούμε να πάρουμε μέτρα που θα μπορούσαν να θεωρήσουν τα άλλα κράτη μέλη ότι είναι εναντίον των στόχων της Ένωσης. Παράδειγμα : δεν μπορούμε να θεσπίσουμε νόμο που να καταργεί την ελεύθερη ανταγωνιστική αγορά (πχ νόμος για τον βασικό μέτοχο) ή που είναι εναντίον της προστασίας του περιβάλλοντος (πχ χωματερές, εθνικό χωραταξικό κλπ).

Συμπέρασμα : Η άποψη ότι κάνουμε ό,τι μας λένε οι Βρυξέλλες είναι εν μέρει λάθος και «μούφα». Η ΕΕ επιβάλλει ένα γενικό πλαίσιο, για τα αδιέξοδα να το εφαρμόσουμε φταίμε εμείς και οι εθνικές κυβερνήσεις.  Αν δε το γενικό πλαίσιο δεν είναι καλό, είναι γιατί εμείς δεν το διαπραγματευτήκαμε σωστά και με τα κατάλληλα επιχείρηματα.

Περιμένω σχόλια σας για τα προβλήματα από αυτή την ΕΕ!!!


Η συνέχεια του άρθρου 3….παρ. 4,5,6

03/25/2009

Στην παράγραφο 4 εγκαθιδρύεται νομισματική και οικονομική Ένωση. Με κοινό νόμισμα το ευρώ. Το τι ακριβώς σημαίνει η οικονομική και νομισματική ένωση, θα το δούμε και παρακάτω. Βασική αρχή είναι η ελέυθερη διακίνηση και μεταφορά κεφαλαίων, προσώπων και αγαθών.

5. Στις σχέσεις της με τον υπόλοιπο κόσμο, η Ένωση προβάλλει και προωθεί τις αξίες της και τα
συμφέροντά της και συμβάλλει στην προστασία των πολιτών της. Συμβάλλει στην ειρήνη, την ασφάλεια, την
αειφόρο ανάπτυξη του πλανήτη, την αλληλεγγύη και τον αμοιβαίο σεβασμό μεταξύ των λαών, το ελεύθερο
και δίκαιο εμπόριο, την εξάλειψη της φτώχειας και την προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων, ιδίως των
δικαιωμάτων του παιδιού, καθώς και στην αυστηρή τήρηση και ανάπτυξη του διεθνούς δικαίου και, ιδίως,
στον σεβασμό των αρχών του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών

Η παράγραφος 5 αναφέρεται στις εξωτερικές σχέσεις της ΕΕ. Εδώ η πρώτη πρόταση είναι σαφής : η ΕΕ προωθεί το δικό της μοντέλο κοινωνίας…αλλά και τα συμφερόντά της. Στην εξειδίκευση των αξιών που γίνεται πιο πάνω προστίθεται και η λέξη συμφέροντα! Και μια απορία : τι γίνεται όταν τα συμφέροντα επιβάλλουν την παρέκκλιση από τις αξίες; Τότε υπάρχει και άλλη παράμετρος : η προστασία των πολιτών της.

Η προστασία των πολιτών μαζί με τα συμφέροντα οδηγούν στην θεμελίωση και διεθνών παρεμβάσεων αλλά και σε πολεμικές επεμβάσεις; Η εμπειρία μέχρι σήμερα λέει το προφανές : Στο πλαίσιο της εσωτερικής της ασφάλειας η ΕΕ μπορεί να επιβάλλει διεθνώς λύσεις που ενδεχομένως αντικρούουν τις αξίες της. Το δόγμα Μπους με άλλα λόγια. Και η επικράτηση της θεωρίας ότι η ασφάλεια των πολιτών νομιμοποιεί μια νεα έννοια των συνόρων σε ένα παγκοσμιοποιημένο κόσμο. Η ΕΕ λοιπόν μπορεί να κυνηγήσει «τρομοκράτες» όσο μακριά και αν είναι, από την στιγμή που το επιβάλλει η προστασία των πολιτών της ή τα συμφερόντά της ή ακόμα και η προώθηση των αξιών της.

Η δε αναφορά στην ειρήνη και την παγκόσμια ασφάλεια, του σεβασμού των ανθρώπινων δικαιωμάτων και ειδικά των παιδιών, η τήρηση των αρχών του ΟΗΕ, συνοδεύεται και από την προώθηση του δίκαιου και ελεύθερου εμπορίου. Το ελεύθερο εμπόριο δεν είναι υποχρεωτικά και δίκαιο και το ανάποδο. Η ΕΕ τα θεωρεί όμως αλληλένδετα. Και σαφέστατα καταδικάζει τον προστατευτισμό στο εμπόριο και άρα αποδέχεται ένα συγκεκριμένο μοντέλο στις διεθνείς οικονομικές σχέσεις!!!

6. Η Ένωση επιδιώκει τους στόχους αυτούς με πρόσφορα μέσα, ανάλογα με τις αρμοδιότητες που της
απονέμονται με τις Συνθήκες.

Και στη τελευταία παράγραφο το κεράσακι : Όλα τα παραπάνω μπορούν να γίνουν πραγματικότητα μέσω οποιδήποτε μέσου κρίνεται πρόσφορο!! Χωρίς περιορισμούς λοιπόν, ούτε καν μιας αναλογίας μέσου και σκοπού, κριτήριο είναι το πόσο αποτελεσματικό είναι ένα μέσο που «αγιάζεται» από τον σκοπό. Αφού λοιπόν αναφέραμε όλα τα ωραία λόγια, στο τέλος καταλήγουμε στον πολιτικό αμοραλισμό και την κυνικότητα!!! Ότι φέρνει αποτέλεσμα είναι αποδεκτό.

Κάποιος μπορεί να πει ότι βλέπω τα πράγματα απαισιόδοξα. Ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απόλυτα και άσχημα. Ειλικρινά δεν είχα διαβάσει ποτέ την Συνθήκη λέξη προς λέξη. Αλλά από την εισαγωγή της και μόνο, βλέπω ένα κείμενο με πολλές ευχές που προσπαθεί να κρύψει την ουσία πίσω από τις λέξεις. Την εσωτερική διαπραγμάτευση και την εξωτερική επιβολή των οικονομικών συμφερόντων της. Στο όνομα πάντα των πολιτών της!!!


Άρθρο 3 (συνέχεια) :

03/10/2009

3.Η Ένωση εγκαθιδρύει εσωτερική αγορά. Εργάζεται για την αειφόρο ανάπτυξη της Ευρώπης με
γνώμονα την ισόρροπη οικονομική ανάπτυξη και τη σταθερότητα των τιμών, την άκρως ανταγωνιστική
κοινωνική οικονομία της αγοράς, με στόχο την πλήρη απασχόληση και την κοινωνική πρόοδο, και το υψηλό
επίπεδο προστασίας και βελτίωσης της ποιότητας του περιβάλλοντος. Προάγει την επιστημονική και
τεχνολογική πρόοδο.
Η Ένωση καταπολεμά τον κοινωνικό αποκλεισμό και τις διακρίσεις και προωθεί την κοινωνική δικαιοσύνη και
προστασία, την ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών, την αλληλεγγύη μεταξύ των γενεών και την προστασία
των δικαιωμάτων του παιδιού.
Η Ένωση προάγει την οικονομική, κοινωνική και εδαφική συνοχή και την αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών
μελών.
Η Ένωση σέβεται τον πλούτο της πολιτιστικής και γλωσσικής της πολυμορφίας και μεριμνά για την
προστασία και ανάπτυξη της ευρωπαϊκής πολιτιστικής κληρονομιάς

Αυτό που είδατε πιο πάνω είναι η παράγραφος 3 του άρθρου 3!!! Με 4 υπο-υποπαραγράφους!! Σε αυτή την παράγραφο δηλώνεται η εκγαθίδρυση της ενιαίας εσωτερικής αγοράς.  Αλλά έχει ως γνώμονα :

  • Ισόρροπη οικονομική ανάπτυξη – προσέξτε ότι δεν είμαστε όλοι ίσοι, αλλά πρέπει να είμαστε ισόρροποι και όχι ανισόρροποι. Σήμερα με την οικονομική κρίση, θέλω να δω πως θα τηρηθεί αυτό…
  • Τη σταθερότητα των τιμών- αλήθεια αυτό ποτέ επιτεύχθηκε; Θυμάσται την έκρηξη τιμών μετά την εισαγωγή του ευρώ; Και αυτή ήταν και σχεδιασμένη και τεχνητή. Και Η ΕΕ το ανέχτηκε!! Η και το ενέκρινε, για να δείξει τεράστιους ρυθμούς ανάπτυξης.
  • Την άκρως ανταγωνιστική κοινωνική οικονομία της αγοράς (!!!) – Το μοντέλο δηλαδή είναι δεδομένο αλλά με εκπτώσεις. Μετά το άκρως ανταγωνιστική, κοτσάρουμε το κοινωνική και μετά ξανά το οικονομία της αγοράς. Ακόμα και η διάταξη γλωσσικά, δείχνει που είναι στριμωγμένη η κοινωνία. Μεταξύ της ακραίας ανταγωνιστικότητας και της οικονομίας της αγοράς. Ανελέητος φιλελευθερισμός με μια έκπτωση στα κοινωνικά δικαιώματα.

Παρακάτω από τον γνώμονα της κοινής εσωτερικής αγοράς, έρχεται και ο στόχος της πλήρους απασχόλησης και της κοινωνικής προόδου και το περιβάλλον (προστασία και βελτίωση, παθητικά και ενεργητικά), η προαγωγή επιστημονικά και τεχνολογικά.

Παρ’ όλα αυτά είναι προφανές ότι προτάσσεται η μέθοδος, ως μοναδική και αποκλειστική για να επιτευχθούν οι στόχοι. Οι παρακάτω εκπτώσεις προς το κοινωνικό κράτος είναι απλές ευχές. Το παν είναι ένα φιλελεύθερο μοντέλο που πρέπει να επικρατήσει. Τα λοιπά ίσως και να έρθουν : στόχοι είναι, όχι δεσμεύσεις.

Οι επόμενοι 3 υπο-παράγραφοι , ορίζουν και τους 3 άξονες της κοινωνικής πολιτικής της ένωσης : Πόλεμο στον Κοινωνικό Αποκλεισμό, Οικονομική-Κοινωνική-Εδαφική Συνοχή, Πολιτισμός με σεβασμό της διαφοράς.

Ως προς τον Κοινωνικό Αποκλεισμό : εύχεται η Συνθήκη για την κοινωνική δικαιοσύνη και την «προστασία», γενικά και αόριστα. Δεν την εγκαθιδρύει!!!! Ακόμα και την ισότητα ανδρών και γυναικών (το αυτονόητο δηλαδή) την προωθεί, δεν την εγκαθιδρύει. Οι διαφορές των ρημάτων δεν είναι τυχαίες. Στην προώθηση μπορεί και να μην το πετύχω, στην εγκαθίδρυση το έχω επιβάλλει.  Ξέρετε τι διαφορά νομική είναι αυτή; Για τα θέματα οικονομίας υπάρχει αναγκαστική ρύθμιση, για τα υπόλοιπα υπάρχει μια ευχή.

Επίσης να κολλήσψ και σε μια άλλη λέξη : Συνοχή!!! Η συνοχή είναι μια λειτουργική έννοια. Ότι γίνεται λοιπόν σε επίπεδο πολιτικής, πρέπει να βοηθά την λειτουργία της ελέυθερης αγοράς στην ΕΕ. Τα οικονομικά μέτρα κάθε κράτους μέλους, τα κοινωνικά μέτρα προστασίας και τέλος οι εδαφικές διαιρέσεις και οι μεταφορές.

Τώρα πες τε μου τι καταλάβατε από όλα αυτά;


Άρθρο 3 : Ο σκοπός της ΕΕ σε 6 παραγράφους…

03/10/2009

1. Η Ένωση έχει σκοπό να προάγει την ειρήνη, τις αξίες της και την ευημερία των λαών της.

Στην πρώτη παράγραφο του άρθρου 3 αναφέρεται ο γενικός σκοπός της ΕΕ. Η προαγωγή της Ειρήνης, των Αξιών και της Ευημερίας.  Σήμερα που περνάμε τέτοια οικονομική κρίση, το θέμα της προαγωγής της ευημερίας δοκιμάζεται πιο πολύ από όλα. Και το πως εννοεί την ευημερία η σημερινή ΕΕ; Με την απόλαυση των κοινωνικών αγαθών από όλους; Με την σταθερότητα στην απασχόληση; Με την σύγκλιση των εισοδημάτων;

Η ειρήνη είναι ακόμα πιο δύσκολο θέμα. Η στρατιωτική επέμβαση στο Κόσοβο; Στο Αφγανιστάν; Στο Ιράκ; Από την άλλη μεριά η ΕΕ παραμένει ο βασικός δωρητής ανά τον κόσμο για την αντιμετώπιση της φτώχειας. Στέλνει εκλογικούς παρατηρητές ανά τον κόσμο. Αλλά και ειρηνευτικές δυνάμεις στο πλαίσιο του ΟΗΕ.

Η προαγωγή των αξιών της αντικατοπτρίζεται τόσο στα νομικά της κείμενα, όσο και στις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Θα δούμε όμως πιο κάτω αν αυτά ισχύουν ή όχι και πως μεταφράζονται στο μυαλό των ηγετών της.

2.Η Ένωση παρέχει στους πολίτες της χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης χωρίς εσωτερικά
σύνορα, μέσα στον οποίο εξασφαλίζεται η ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων σε συνδυασμό με κατάλληλα
μέτρα όσον αφορά τους ελέγχους στα εξωτερικά σύνορα, το άσυλο, τη μετανάστευση και την πρόληψη και
καταστολή της εγκληματικότητας.

Σε αυτή την 2η παράγραφο αποτυπώνεται η πρώτη από τις 3 βασικές ελευθερίες που μας έχει δωρίσει η ΕΕ. Η ελεύθερη κυκλοφορία προσώπων!!! Το γεγονός ότι μετακινούμαστε στον κοινό ευρωπαϊκό χώρο, χωρίς να έχουμε περιορισμούς εγκατάστασης ή εργασίας ή σύναψης προσωπικών σχέσεων. Η ελευθερία μετακίνησης και εγκατάστασης είναι και το θεμέλιο ανάπτυξης κοινής ευρωπαϊκής συνείδησης.

Όπως λέει η παράγραφος όμως, πρέπει η ελευθερία να συνοδεύεται από μέτρα για την μετανάστευση, το άσυλο, την εγκληματικότητα και τον έλεγχο των εξωτερικών συνόρων. Ποιά είναι αυτά τα μέτρα θα τα δούμε πιο κάτω. Και κατά πόσο είναι αποτελεσματικά και σύμφωνα με την προαγωγή της ειρήνης, των αξιών και της ευημερίας.

Γιατί τι άλλο σημαίνει η ελευθερία προσώπων, αν δεν είναι σύμφωνη με τους γενικούς σκοπούς της ΕΕ. Και εδώ θέλω να ρωτήσω : Εσείς πόσο έχετε αξιοποιήσει την ελευθερία κυκλοφορίας μας στην ΕΕ; Έχει αλλάξει κάτι στην ζωή σας;

Συνεχίζεται….


Άρθρο 2 Συνθήκης : Οι αξίες!!!

03/08/2009

Η Ένωση βασίζεται στις αξίες του σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ελευθερίας, της δημοκρατίας,
της ισότητας, του κράτους δικαίου, καθώς και του σεβασμού των ανθρώπινων δικαιωμάτων,
συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων των προσώπων που ανήκουν σε μειονότητες. Οι αξίες αυτές είναι
κοινές στα κράτη μέλη εντός κοινωνίας που χαρακτηρίζεται από τον πλουραλισμό, την απαγόρευση των
διακρίσεων, την ανοχή, τη δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη και την ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών.

Στο άρθρο 2 τίθεται και το φιλοσοφικό και το ιδεολογικό πλαίσιο της Ένωσης. Υπάρχουν 6 αξίες που αποτελούν το πλαίσιο που κινούμαστε.

Ανθρώπινη αξιοπρέπεια : Η πιο «φιλοσοφική» ‘εννοια του κειμένου που περιλαμβάνει και τις υπόλοιπες αξίες που αναφέρονται πιο κάτω. Η αξιοπρέπεια αναφέρεται στον σεβασμό του κάθε ατόμου χωρίς καμιά διάκριση. Τα δικαιώματά του είναι αναφαίρετα και αναγνωρίζονται σαν «φυσικό» δικαίωμα. Ο νόμος απλώς τα αναγνωρίζει σαν σεβαστά, αλλά αυτά υπάρχουν από την γέννησή μας.

Ελευθερία : για την αξία αυτή έχουν χυθεί τόνοι από μελάνι και ρυάκια από αίμα ηρώων. Βασική αρχή της Ένωσης είναι ο σεβασμός της ελευθερίας του ατόμου. Στο πλαίσιο βέβαια της δημοκρατίας μας, ελευθερία σημαίνει και αυτο-περιορισμός. Και σεβασμός του άλλου.

Δημοκρατία : εδώ διατυπώνεται και η πολιτική αρχή της Ένωσης. Είμαστε προσηλωμένοι στην αστική μας δημοκρατία. Το ζήτημα είναι ότι η διατύπωση είναι γενική ώστε να «χωρέσει» και παρεκκλίσεις. Δεν ορίζει ένα σύστημα διακυβέρνησης. Όμως η ουσία του κάθε συστήματος ως δημοκρατικού εξαρτάται από τον σεβασμό των άλλων αξιών.

Ισότητα : άλλη μια έννοια φιλοσοφικά και ιδεολογικά συγκλίνουσα με τον δυτικό τρόπο σκέψης. Όλοι ίσοι απέναντι στον νόμο , χωρίς διακρίσεις. Αλλά οπωσδήποτε επιτρέπονται διακρίσεις στην πράξη. Γιατί υπάρχει και η θετική διάκριση για τους αδύνατους της κοινωνίας.

Κράτος Δικαίου : Εδώ εννοείται η κρατική οργάνωση με βάση το δίκαιο, δηλαδή τον σεβασμό του νόμου και όχι την αυθαιρεσία της εξουσίας. Το κράτος δικαίου προϋποθέτει μια νομική ρύθμιση των κοινωνικών σχέσεων με βάση τις αξίες που αναφέρονται εδώ. Και σαφέστατα να προστατεύει τον αδύνατο.

Ανθρώπινα Δικαιώματα : Εδώ διατυπώνεται η επιβεβαίωση της αναγνώρισης των αξιών που έχουν αποτυπωθεί σε άλλα προηγούμενα νομικά κείμενα. Η παγκόσμια διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η ευρωπαϊκή σύμβαση για τα δικαιώματα του ανθρώπου κλπ. Ιδιαίτερη μνεία γίνεται για την προστασία των μειονοτήτων. Θέμα που καίει και εμάς ως χώρα, τόσο εσωτερικά όσο και στις διεθνείς μας σχέσεις.

Στην δεύτερη πρόταση του άρθρου διατυπώνεται η πρακτική εφαρμογή των αξιών αυτών. Λέμε λοιπόν ότι είναι κοινές σε όλα τα κράτη της ΕΕ και σε μια κοινωνία (που πρέπει να την έχουμε) με πλουραλισμό , απαγόρευση διακρίσεων, ανοχή, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη και ισότητα ανδρών και γυναικών.

Το συμπέρασμα για το άρθρο αυτό είναι : Πέρα από την θεωρητική και συμβολική αξία να διατυπώνει κάποιος τις αρχές και τις αξίες του, είναι προφανές ότι όλα τα άλλα άρθρα και ρυθμίσεις, όλα τα νομικά κείμενα και έξω από την συνθήκη, όλες οι αιτήσεις νέων κρατών μελών, πρέπει να αξιολογούνται σε αυτό το πλαίσιο αρχών. Αυτό το άρθρο μπαίνει δεύτερο γιατί μας δίνει όλων – ακόμα και ατομικά- το δικαίωμα να μαχόμαστε οτιδήποτε δεν συμφωνεί με τις αξίες που περιέχει. Να μαχόμαστε πολιτικά, συλλογικά και δικαστικά.


Άρθρο 1 (συνέχεια) : Μια νέα διαδικασία

03/07/2009

Η παρούσα Συνθήκη διανοίγει νέα φάση στη διαδικασία μιας διαρκώς στενότερης ένωσης των λαών της Ευρώπης, στην οποία οι αποφάσεις λαμβάνονται όσο το δυνατόν πιο ανοικτά και όσο το δυνατόν εγγύτερα στους πολίτες.

Η Ένωση βασίζεται στην παρούσα Συνθήκη και στη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (οι οποίες ορίζονται εφεξής ως «οι Συνθήκες»). Οι δύο αυτές Συνθήκες έχουν το ίδιο νομικό κύρος. Η Ένωση αντικαθιστά και διαδέχεται την Ευρωπαϊκή Κοινότητα.

Στη συνέχεια του άρθρου υπάρχουν 2 παράγραφοι. Σας τις παραθέτω εδώ. Η 1η είναι μια πολιτική δήλωση, αρκετά ασαφής,  με πολλά μεν, αλλά: Η Συνθήκη εισάγει μια «διαδικασία στενότερης ένωσης». Αποτελεί λοιπόν ένα κείμενο που δεν είναι τελικό, αλλά ένα βήμα. Και στόχος του η εισαγωγή μιας νέας διαδικασίας. Άρα ο στόχος παραμένει εξόχως λειτουργικός, άρα γραφειοκρατικός!!! Η δε στενότερη ένωση -και μόνο ότι διατυπώνεται σε βαθμό συγκριτικό του επιθέτου «στενός»-  δεν θέτει έναν τελικό στόχο συγκεκριμένο. Θέτει ένα στόχο που θα βελτιώνει, αλλά δεν θα λύνει οριστικά το θέμα ενός μοντέλου δημοκρατικής διακυβέρνησης.

Η επόμενη δε πρόταση της παραγράφου (αποφάσεις όσο το δυνατόν πιο ανοικτά και όσο το δυνατόν εγγύτερα..) και αυτή διατυπώνει μια σχετικότητα. Δεν δεσμεύεται σε συγκεκριμένες αρχές διαφάνειας και αντιπροσωπευτικότητας, αλλά μας υπόσχεται ότι θα γίνει προσπάθεια, να πετύχουμε το καλύτερο δυνατό!!! Με άλλα λόγια : Παιδιά λέμε να βελτιώσουμε ένα σύστημα αποφάσεων πιο δημοκρατικό και αντιπροσωπευτικό, αλλά μην περιμένετε την εφαρμογή του μοντέλου που έχετε στις χώρες σας. Οι αποφάσεις θα λαμβάνονται με τον ίδιο τρόπο διαπραγμάτευσης μεταξύ κρατών μελών, με βέτο και αναβολές, με εθνικά συμφέροντα που θα μπλοκάρουν διαδικασίες. Και με μια σχετική διαφάνεια!!! Το «όσο το δυνατόν εγγύτερα», είναι μια υπεκφυγή. Διατυπώνεται η άρνηση του αιτήματος ενός ισχυρού και κυριαρχικού ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, η αποφυγή λήψης αποφάσεων σε αποκεντρωμένο επίπεδο και η παντοδυναμία του Συμβουλίου των Ηγετών και του ατέλειωτου παζαριού στις Βρυξέλλες.

Η τελευταία παράγραφος έχει νομική σημασία, αφού δίνει το ίδιο κύρος τόσο στην Συνθήκη για τη ίδρυση όσο και στην Συνθήκη για την λειτουργία. Με άλλα λόγια, το κείμενο του Μάαστριχτ είναι ότι το καταστατικό μιας εταιρείας και η Λισαβώνα, ο κανονισμός λειτουργίας!!! Και αυτά τα 2 είναι ισοδύναμα. Άρα ότι μας απασχολεί σαν ερώτημα για την ΕΕ, μπορούμε να βρούμε την απάντηση και στα 2 κείμενα με ισότιμη αξιοπιστία και κύρος!!!

Νομίζω ότι το άρθρο 1 βάζει τα όρια του εγχειρήματος της ΕΕ. Είναι μια λειτουργική, διαδικαστική βελτίωση στην απαρχαιωμένη λειτουργία της ΕΟΚ και δεν φιλοδοξεί την επίτευξη ενός συγκεκριμένου στόχου, αλλά περισσότερο μια δοκιμή να πάμε πιο κοντά ο ένας στον άλλο. Δημοκρατία δε και διαφάνεια, είναι στο επίπεδο προσπάθειας και  όχι συγκεκριμένου αποτέλεσματος.

Νομικά αυτό σημαίνει ότι διεκδικούμε ότι μας δίνουν το δικαίωμα να διεκδικήσουμε!! Το παραπάνω πρέπει να περιμένουμε, να ωριμάσουμε και άλλο!